
TIRANE- Në mesditë avioni zbriti në atdhe trupin e pajetë të legjendës së futbollit shqiptar Panajot Pano. Sulmuesi brilant ndodhej për një vizitë familjare në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, kur zemra i ndali rrahjet në moshën 71 vjecare.
Vetë ministri i Kulturës, Rinisë dhe Sporteve, Ferdinand Xhaferri dhe presidenti i FSHF-së Armando Duka ishin mes delegacionit që priti në aeroportin e Rinasit arkivolin e talentit të vërtetë të futbollit shqiptar, i cili ia kushtoi gjithë jetën e tij lojës magjike të futbollit.
Sot Shqipëria është në zi. Do të përcjellë për në banesën e fundit njeriun i cili i dha emër futbollit shqiptar. Flamujt nëpër institucionet shtetërore dhe publike janë ulur në gjysmë shtizë, ndërsa Radio Televizioni Publik Shqiptar transmeton vetëm muzikë funebre.
Gjatë gjithë paradites Pallati i Kongreseve ishte mbipopulluar nga të afërmit, miqtë, shokët, dhe dashamirës të futbollit që prisnin mbërritjen e arkivolit, për ti bërë homazhet e fundit, me nderime dhe respekt ashtu sic e meriton Panajot Pano.
Në orën 13.10 arkivoli i mbuluar nga me flamurin e sport Klub Partizanit, dhe fanelën me numër 10 nën të cilën talenti Pano luajti për 15 vjet, u akomodua në ambientet e Pallatit të Kongreseve me nderimet më të mëdha. Askush nuk pipëtinte vetëm dëgjohej tingulli i muzikës funebër.
Krerët më të lartë të shtetit, Presidenti Bamir Topi, Kryetarja e Parlamentit Jozefina Topalli, kryeministri Sali Berisha, anëtarë të tjerë të kabinetit qeveritar dhe zyrtarë të botës së sportit do të bëjnë homazhet e fundit para trupit të pajetë të legjendës Pano.
Pas homazheve trupi i Panajot Pano do të përcillet për tu prehur përgjithmonë në varrezat e Sharrës, në periferi të Tiranës.
Kush ishte Panajot Pano
lindur në Durrës 71 vjet më parë, djaloshi Panajot Pano tregoi menjëherë talentin dhe dëshirën për t'u bërë një lojtar futbolli. Në vitin 1956 Pano filloi karrierën e tij si futbollist tek Tirana. Pas shkëlqimit me ekipin e të rinjve të Tiranës, nën drejtimin e trajnerit Xhavit Demneri, Pano kaloi tek skuadra e Partizanit, ku dhe luajti për 15 vjet (janar 1960 - maj 1975).
Pano dha gjithçka për klubin e Partizanit. Ky klub mbeti gjithnjë në mendjen e Panos. Një lidhje që vazhdon e edhe sot për shkak të Ledio Panos, djalit të tij, i cili ashtu si i ati luajti për këtë skuadër dhe kontribuoi për klubin e Partizanit.
"Kam ardhur që 18 vjeç tek Partizani. Kam luajtur për 15 vjet me këtë skuadër të madhe. Kujtimet e ndeshjeve me këtë klub i kam në mendje edhe sot", tregonte Pano.
"Të kesh prind Panajot Panon është një privilegj dhe një detyrim. Sot është dita më emocionuar e jetë sime”, u shpreh Ledio në ditën kur babai i tij u dekorua me titullin “Nderi i Kombit" nga ana e Presidentit të Republikës, Bamir Topi.
"Në ndeshjen e parë tek Tirana luajta si portier", tregonte Pano për ATSH-në gjatë ceremonisë së 70 vjetorit të lindjes, "por trajneri i asaj kohe, Xhavit Demneri, më aktivizoi si sulmues, ku luajta gjatë gjithë karrierës sime. Më pas kalova tek ekipi i Partizanit me të cilin fitova gjithçka".
Paraqitja e parë ndërkombëtare e Panos në rang skuadrash kombëtare i përket ndeshjeve kualifikuese të Lojërave Olimpike “Tokio 1964”, më 2 qershor 1963, kur Shqipëria e drejtuar nga trajneri Loro Boriçi humbi në Tiranë me Bullgarinë 0-1.
Megjithatë pas debutimit do të vinte edhe goli i parë me përfaqësuesen shqiptare për Panajot Panon më 30 tetor të vitit 1963. Goli erdhi në fitoren 1-0 të Kombëtares shqiptare ndaj Danimarkës, që është njëkohësisht dhe fitorja e parë për Shqipërinë në eliminatoret e një kampionati Evropian.
Ashtu siç ka pranuar ai vetë, goli i parë me Kombëtaren Shqiptare në 1964 ndaj Danimarkës, që i dhuroi fitoren 1-0 kuqezinjve, mbetet edhe sot një nga çastet më të bukura të jetës të tij. "Goli ndaj danezëve i dha fitoren skuadrës dhe ishte i pari për mua me kombëtaren. Kënaqësia ishte mjaft e madhe", tregonte Pano për ATSH-në në ditën e 70 vjetorit të lindjes.
Pano e përshkruante kështu golin historik të kuqezinjve: “Nuk ka gol pa vlerë se fundja për atë luhet futboll. Për të shënuar dhe për të mos pësuar. Goli im me Danimarkën në Tiranë pati një vlerë të madhe se u shënua shumë shpejt (minuta e 3-të). Publiku i pranishëm në “Qemal Stafa”, por dhe e gjithë Shqipëria, e ka ndjekur ndeshjen me kënaqësi, pasi dolëm në fund si fitimtarë. Goli erdhi pas një pasim të Lin Shllakut nga e majta e sulmit tonë. Kam dribluar dhe sa jam afruar tek zona e 16-shes në krahun nga tribuna qendrore kam gjuajtur rrufeshëm në krahun e djathtë të portës daneze. Portierit i ka kaluar topi nën duar se ishte fare rrafsh me tokën dhe me shpejtësi shumë të madhe, pasi e godita plotësisht e fuqishëm. Ishte goli i parë në shkallë europiane dhe ndaj një skuadre shume të fortë e cila u rendit e 4-ta në Europë. Të mos harrohet edhe fakti tjetër: ne nuk pësuam gol”.
Për “sportistin shqiptar të shekullit të kaluar”, ky konsiderohet edhe si goli më i bukur i i tij, që përkoi me ndeshjen e parë me përfaqësuesen, karrierë që përfundoi pas 20 vjetësh, më 7 nëntor 1973, në ndeshjen miqësore me përfaqësuesen kineze.
Trajneri i Panajot Panos, Bejkush Birçe, vlerëson modestinë e madhe të këtij kampioni. “Pano është mjaft modest saqë është për t'u admiruar”, u shpreh ai në 70 vjetorin e lindjes së Panos. Këtë virtyt të Panajotit e vlerësojnë edhe miqtë e tij, ata që luajtën me të dhe ata që e patën si kundërshtar.
Midis ndeshjeve të tjera të paharrueshme për numrin 10 të Partizanit janë ato vitit 1964 ku Pano luajti në dy ndeshje me Kombëtaren ndaj Holandës.
Në vitin 1965, për eliminatoret e Kupës së Botës 1966, Zvicra shtohet në listën e Panajotit: dy humbje 0-2 në Tiranë dhe 1-0 në Gjenevë. Dhe po në këtë vit Shqipëria humbi 4-1 me Irlandën (07.05.1965, goli i Robert Jasharit) dhe barazoi në Tiranë 1-1 (gol i Mehdin Zhegës).(s.g/Atsh/BalkanWeb)